صلح: میل به خدا

نوع مقاله: مقاله پژوهشی

نویسنده

استاد الهیات و فلسفه، دانشگاه منونایت کانادا، وینیپگ، کانادا

چکیده

اگر بخواهیم چنان که متون مسیحی گفته‌اند صلح‌آفرین باشیم باید در صلح نخستین آفرینش خداوند مشارکت بجوییم. در دین مسیحی سنتی وجود دارد که در پی کاستن از تمایز بین صلح به‌مثابۀیک هدف و صلح به‌مثابۀیک سبک زندگی است و می‌خواسته صلح را یک فرمان بی‌چون‌وچرا ببیند. این سنت صلح را یک دعوت مسیحی می‌داند، دعوت به بازگشت به صلح نخستین خداوند در آفرینش. هرچند صلح هرگز کاملاً بر روی زمین محقق نمی‌شود، بی‌معناست که بگوییم نمی‌توان به نحوی آن را در وجودِ زمانی و مکانی به بیان آورد و بی‌معناست که بخواهیم آن را بدون توسل به صلح نخستینی که خداوند در آفرینش قرار داده است محقق کنیم. به علاوه این برداشت از صلح یک مفهوم بنیادین و مشترک در هر سه دین بزرگ توحیدی است؛ جدا از این که مفهومی که ارسطو از دوستی اجتماعی بیان می‌کند نیز قرابت‌های تنگاتنگی با آن دارد. اینها در حالی است که در جامعۀ سکولار مدرن نه اثری از صلح به معنای توحیدی آن دیده می‌شود و نه از دوستی ارسطویی. اما ساختار جامعۀ معاصر می‌توانست به گونه‌ای دیگر باشد، و بهره‌برداری از منابع عمیق و صلح‌آفرینِ سنت‌های دینی‌مان می‌تواند در این کار به ما یاری کند.    

کلیدواژه‌ها


عنوان مقاله [English]

Peace: The Desire of God

نویسنده [English]

  • Harry Huebner
چکیده [English]

To be peacemakers as the Christian scriptures imagine is to participate in the original peace of God’s creation. There is also a tradition within the Christian faith that seeks to lessen the distinction between peace as a goal and peace as a way of life and has sought to view peace as an uncompromising mandate. This tradition holds peace to be a Christian calling, a calling to return to the original peace in the God's creation. While peace is never fully embodied on earth, it would be irrelevant if it were not expressible in some measure in time/space existence, and also it would be meaningless to embody it without appealing to the original peace that God has placed in the creation. This account of peace is a shared, fundamental notion in the three monotheistic religions; furthermore it has close relations with the notion of social friendship developed by Aristotle. This is while in the secular, modern society, neither there is any peace in its monotheistic sense nor in its Aristotelian sense of friendship. But the structure of contemporary society could be formed in another way, and making use of peacemaking and deep sources of our religious traditions can help us in doing so.    

کلیدواژه‌ها [English]

  • Peace
  • Original Peace
  • Peace of Christ
  • Friendship
  • Monotheistic religions

1. Bonhoeffer, e.g., Dietrich; The Cost of Discipleship, John Howard Yoder’s, The Politics of Jesus, and Stanley Hauerwas’, The Peaceable Kingdom.

2. Burrell, David and Malits, Elena; Original Peace: Restoring God’s Creation (Mahwah, NJ: Paulist Press, 1997)

3. Cavanaugh, William T; Theopolitical Imagination (London: T & T Clark, 2002).

4. Cullman, Oscar; the State in the New Testament (New York: Scribners, 1956).

5. Hauerwas, Stanley; With the Grain of the Universe: The Church’s Witness and Natural Theology (Grand Rapids: Brazos Press, 2001).

6. Howard Yoder, John; the Politics of Jesus (Grand Rapids, MI: Eerdmans, 1994).

7. Milbank, John; Theology and Social Theory: Beyond Secular Reason (Oxford: Blackwell Publishers, 1990).

8. Nietzsche, Friedrich; Beyond Good and Evil, trans. Walter Kaufmann (New York: Vintage Books, 1966).

9. Reimer, James; Christians and War: A Brief History of the Church’s teaching and Practices (Minneapolis, MN: Fortress Press, 2010).

  1. Taylor, Charles; Sources of the Self: The Making of the Modern Identity (Cambridge, MA: Harvard University Press, 1989)
  2. Zerbe, Gordon; Citizenship: Paul on Peace and Politics (Winnipeg, MB: CMU Press, 2012).