طبقه‌بندی فضایل از نظر توماس آکویینی

نوع مقاله: مقاله پژوهشی

نویسنده

استادیار دانشگاه ادیان و مذاهب قم.

چکیده

طبقه‌بندی فضایل کار دشواری است. با توجه به وجوه اشتراک و اختلافی که میان فضایل وجود دارد، فهرست‌های گوناگونی از آن‌ها بیان شده است. توماس آکویینی، متأله کلیسای کاتولیک، که دربارۀ دینداری مسیحی دغدغه‌های عقلانی دارد، در کتاب جامع الاهیات (Summa Theologica) خود، ‌مفصل‌ترین طبقه‌بندی از فضایل را به دست داده است. وی فضایل را با دو رویکرد فلسفی و الاهیاتی تقسیم‌بندی می‌کند. بحث فضایل فلسفی او مبتنی بر دیدگاه ارسطو و بحث فضایل دینی او مبتنی بر عهد جدید است. او در تقسیم‌بندی فلسفی، فضایل را به دو دسته فضایل عقلی و فضایل اخلاقی تقسیم می‌کند. او فضایل ناشی از طبیعت عقلانی انسان را فضایل عقلی و فضایل مربوط به طبیعت رفتاری انسان را فضایل اخلاقی می‌نامد. این تقسیم‌بندی را به مبنای تقسیم عقل به نظری یا عملی و نیز بر مبنای این‌که فضایل از سنخ انفعالات هستند یا از سنخ افعال، توسعه می‌دهد. اما در تقسیم‌بندی با رویکرد الاهیاتی، فضایل را به دو نوع فضایل الاهی و فضایل اساسی تقسیم می‌کند. فضایل الاهی (ایمان، امید و محبت)، آن دسته از فضایل موهوبی‌ای هستند که به رابطۀ انسان با خدا مربوط می‌شوند. فضایل اساسی (احتیاط، عدالت، میانه‌روی و شجاعت) از سنخ فضایل اکتسابی به شمار می‌روند. توماس مبنای تقسیم‌بندی و نیز زیرمجموعه‌های هر یک از این فضایل را به تفصیل بیان می‌کند که در این نوشتار بدان‌ها خواهیم پرداخت.    

کلیدواژه‌ها


عنوان مقاله [English]

Thomas Aquinas on the Classification of Virtues

نویسنده [English]

  • Ahmad Reza Meftah
چکیده [English]

The Classification of virtues is difficult. The similarities and differences between virtues has made various lists of virtues. Thomas Aquinas, the Catholic Church theologian who has rational concerns about the Christian religion, has offered the lengthiest classification of virtues in his book "Summa Theologica". He has divided virtues in two  philosophical and theological approach. His philosophical approach about virtues is based on Aristotle's philosophical views and his theological approach is based on New Testament. In the philosophical division, He has divided virtues in two categories; intellectual virtues and moral virtues. intellectual virtues are the virtues that rooted in the man's rational nature and moral virtues are the virtues that refer to human behavior. Aquinas develops this division based on  dividing reason into theoretical and practical reason, and also based on the issue that wethere virtues are types of active or passive. But in the theological approach to the division of virtues he divides them in two categories; cardinal virtues and theological virtues.Theological virtues, namely faith, hope and love, are those virtues that refer to man's relationship with God. Cardinal virtues, namely prudence,temperance, fortitude, justice are virtues that are acquired. Thomas Aquinas states the basis of  divisions and branches of any of these virtues in detail that we will discuss about in this article.  

کلیدواژه‌ها [English]

  • virtue
  • intellectual virtues
  • moral virtues
  • cardinal virtues
  • theological virtues

 اینگلیس، جان (1386)، توماس آکویناس، ترجمۀ پریش کوششی، نشر رویش، تهران.

 ژیلسون، اتین (1382)، تومیسم، درآمدی بر فلسفۀ قدیس توماس آکوینی، ترجمۀ سید ضیاءالدین دهشیری، مؤسسۀ انتشارات حکمت، تهران.

 مک‌اینتایر، السدیر (1377)، «پایان فضیلت»، ترجمۀ حمید شهریاری و محمدعلی شمالی، فصلنامۀ معرفت، شمارۀ10.

Alexander,A. B. D. , Seven Virtues,in Encyclopedia of Religion and Ethices, ed. By Hastings, New York.

Aquinas, Thomas, Summa Theologica, Complete Enghish edition in five volum, translated by Fathers of the Enghish Dominican, Christian Chassic Publisher, New York, 1981.

Gardiner, Stephen M. , Virtue Ethics, Old and New, Cornell University Press, London, 2005.

Petersinger, copanin to Ethics, Devettere. , Raymand, Intraduction to virtue Ethics, Georgetown University Press, Washington, U. S. A. 2002.

Singer,peter, companion to Ethics, Blackwell Companions to Philiosophy,Blackwell Publisher,U. S. A. 1993.

Stump. Eleonore, Reasoned faith, ornell university Press, U. S. A, 1982.

Wright, H. W. , Classification of Virtues, The Journal of philosophy, psychology and scientific methods, vol. 4. No. 6, 1907.